Εξερευνούμε την Αθήνα (2.0) με τον Ντίνο Γιώτη

 Ο Ντίνος Γιώτης μιλά στο περιοδικό Vakxikon.gr για τη νέα του νουβέλα Αθήνα 2.0 που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Συνέντευξη στη Μαργαρίτα Καλιαμούτου

-Πρόσφατα κυκλοφόρησε η νουβέλα σας "Αθήνα 2.0". Πώς επιλέξατε τον τίτλο αυτόν; Με ποια Αθήνα έρχεται σε αντίστιξη η Αθήνα που θα βρει ο αναγνώστης στις σελίδες σας;

Ο τίτλος Αθήνα 2.0 προέκυψε ως ένα ειρωνικό σχόλιο στη σημερινή κατάσταση. Από τη μια η πολιτική με τον πομπώδη τίτλο Ελλάδα 2.0, Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας που υποτίθεται ότι οδηγεί την χώρα στη γη της Επαγγελίας. Από την άλλη η οδυνηρή πραγματικότητα για τους περισσότερους ανθρώπους. Με την ανέχεια, τη φτώχεια, τον αποκλεισμό αλλά και την εγκατάλειψη και τη μοναξιά των ανθρώπων. Είναι η κοινωνία που βρίσκεται κρυμμένη –αν και μπροστά τα μάτια μας– πίσω από την κουρτίνα μιας επίπλαστης ευμάρειας.

-Ο κόσμος του βιβλίου είναι γνώριμος και ίσως παρεξηγημένος. Τι σας ώθησε να φέρετε στο φως και να εξερευνήσετε χαρακτήρες του περιθωρίου;

Αυτοί οι χαρακτήρες ίσως να μην είναι τόσο του περιθωρίου, αλλά παιδιά της διπλανής πόρτας. Θέλω να πω ότι αν ρωτήσετε έναν σημερινό νέο θα έχει να σας διηγηθεί, λίγο-πολύ, μια τέτοια ιστορία που έχει ακούσει ή γνωρίζει. Οπότε, ουσιαστικά γράφω για την ίδια την κοινωνία.

-Ο Daw συνδέεται τόσο με τη ραπ μουσική, σε σημείο που οι σκέψεις και οι συνειρμοί του «βγαίνουν» με ρίμες. Αν μπορούσατε να δημιουργήσετε μια playlist που να συντροφεύει το βιβλίο, ποιους καλλιτέχνες, Έλληνες και ξένους, θα επιλέγατε και ποια θα ήταν τρία κομμάτια που θα αντιπροσώπευαν τον Daw και την Αθήνα του;

Αν και μεγαλύτερος σε ηλικία ο ίδιος και μη έχοντας άμεση σχέση με τη ραπ, προσπαθώ, ωστόσο, να αφουγκράζομαι τα ρεύματα της εποχής μου και τις ανησυχίες των νεότερων καλλιτεχνών. Βρίσκω στις ρίμες των κομματιών τους υπέροχη αυθεντική ποίηση, γειωμένη με την κοινωνία επειδή οι ίδιοι προέρχονται από την κοινωνία. Αν διαβάσετε το βιβλίο μου θα διαπιστώσετε ότι υπάρχουν αρκετές αναφορές σε τραγούδια των Βέβηλος, Brando, Dani Gambino, Εθισμός και Λεξ. Τώρα, κομμάτια που θα αντιπροσώπευαν τον ήρωα του βιβλίου είναι αρκετά και όχι μόνο των παραπάνω δημιουργών.

-«Παράδεισος είναι κάτι που κυνηγάς/κι η κόλαση κάτι που κουβαλάς». Από τον φαύλο αυτό κύκλο της ανέχειας και των λάθος επιλογών προσπαθούν να βγουν οι χαρακτήρες της νουβέλας. Υπάρχει ο παράδεισος, η διέξοδος από μια ζωή που μοιάζει προκαθορισμένη;

Η ρίμα αυτή από ένα κομμάτι του άλμπουμ Metropolis του Εθισμού, συμπυκνώνει το αδιέξοδο της προσπάθειας των ανθρώπων να βγουν από αυτόν τον φαύλο κύκλο. Το αυτονόητο, δηλαδή να αμείβεσαι ικανοποιητικά από την εργασία σου και να ζεις αξιοπρεπώς παραμένει διαχρονικό αίτημα της κοινωνίας. Από την άλλη όμως το σύστημα δεν επιτρέπει τέτοιες «πολυτέλειες». Σε θέλει να βιοπορίζεσαι με τα ελάχιστα και να μην σου μένει χρόνος για όλα τα άλλα. Μέχρι να αχρηστευθείς και να σε αντικαταστήσουν με άλλη αναλώσιμη μονάδα. Οπότε ναι, όσο υπάρχουν άνθρωποι, τόσο αυτοί θα αναζητούν τους επίγειους παραδείσους τους, όσο και αν κάποιοι θέλουν να τους βάλουν σε καλούπια.

-Τι είναι αυτό που θα θέλατε να κρατήσει μαζί του ο αναγνώστης κλείνοντας το βιβλίο;

Ειλικρινά, δεν ξέρω. Οι συγγραφείς γράφουν τις ιστορίες τους και οι αναγνώστες τις προσλαμβάνουν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο.