In Medias Res ΝΤΙΝΟΣ ΓΙΩΤΗΣ

Μέρες που είναι και παροτρυνόμενος από τη φράση του Ελύτη "μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη"   αντιγράφω από το διήγημα Λαμπριάτικος Ψάλτης του αγαπημένου συγγραφέα.  " Το επ’ εμοί, ενόσω ζω και αναπνέω και σωφρονώ, δεν θα παύσω πάντοτε, να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου, να περιγράφω μετ’ έρωτος την φύσιν και να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια ελληνικά ήθη".

  "Ο ήλιος έχει ανέβει ψηλά κι εμείς είμαστε γυμνοί, από ώρα ξαπλωμένοι πάνω στην ξανθιά άμμο. Είχαμε ξεκινήσαμε να περπατάμε από νωρίς το πρωί, θέλοντας να διασχίσουμε εγκάρσια το νησί, και από τον αυχένα του βουνού διακρίναμε χαμηλά τη μικρή αμμουδιά να κείται στην άκρη του κόλπου κι ένα μικρό κτίσμα –εξώσπιτο ή ναΐσκος, δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε από εκεί που βρισκόμασταν τι ήταν– να ορθώνεται στην άκρη του ενός από τους δύο πετρώδεις κάβους που περιέκλειαν τον κόλπο. Αποφασίσαμε να αλλάξουμε πορεία και να κατέβουμε σε εκείνο το μέρος που σιωπηρά μας καλούσε. Πήραμε ένα μονοπάτι που μόλις διακρινόταν ανάμεσα στο πετρώδες έδαφος και πολύ γρήγορα βρεθήκαμε να περπατάμε σε ένα κακοτράχαλο τοπίο, ανάμεσα σε σχίνα, κουμαριές και αστοιβές που τα αγκάθια τους κέντριζαν τα γυμνά μας πόδια. Κάποια στιγμή έσκυψες, έκοψες ένα μικρό κίτρινο λουλουδάκι από μια πικραλίδα που φύτρωνε ανάμεσα σε ασπριδερές πέτρες και μου το χάρισες. Πήραμε μισγάγγεια πορεία κι έπειτα από περίπου μία ώρα χωθ...

  Τα φύλλα πέφτουν γίνονται θρύψαλα κάτω από τις ερπύστριες των σκουληκιών (Αρτέμης Μαυρομμάτης, ΟΠΩΣ Η ΦΩΤΙΑ ΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ) Ποιο είναι, ίσως, το σπουδαιότερο ερώτημα που πρέπει να απαντήσουμε στη ζωή μας;  Σε τι θα έπρεπε να αναφέρεται και γιατί. Μήπως δεν έχει σχέση με όλα εκείνα στα οποία η ζωή συμποσούται αλλά στο απόσταγμά της; “Θανάτου μόνον ουκ έστιν επανόρθωμα” –μόνο ο θάνατος δεν επανορθώνεται συμπεραίνει ο ποιητής Μένανδρος. Κατά τον φιλόσοφο Πυθαγόρα «Θανέειν πέπρωται άπασι»-είναι γραφτό όλοι μας να  πεθάνουμε , ενώ ο κυνικός Βίων το θέτει -εννοείται- πιο κυνικά: “ Εύκολος η εις Άδου οδός·  καταμύοντας γουν απιέναι” -εύκολος είναι ο δρόμος προς τον Άδη· πας εκεί μες κλειστά τα μάτια. Φαίνεται πως η ζωή είναι μοναδικό γεγονός και μας συμβαίνει μια φορά. « Ζεις μόνο  μια φορά, αλλά αν το κάνεις σωστά, μια φορά είναι αρκετή» , λέει η ηθοποιός του 20ου αιώνα Μέι Γουέστ. Η ζωή είναι μοναδικό γεγονός και πάντα στο τέλος επέρχεται ο θάνατος για όλους μας. Οι α...

  Από μια άποψη, οι κορυφές είναι τα σύνορα της γης με τον ουρανό. Εκεί όπου οι καμπύλες ή οι οξύληκτες άκρες των βουνών συναντούν το γαλάζιο του ουρανού ή τέμνουν το λευκό των νεφών, βρίσκεται το σύνορο μεταξύ του ζωντανού πλανήτη και της ατμόσφαιρας που μας περιβάλλει σαν προστατευτικό κουκούλι.   Ακόμα, οι κορυφές είναι, για αρκετούς ανθρώπους, τόποι   προσευχής προς το Θείο, απολογισμού για τον Βίο και συνομιλίας   με τον Εαυτόν. Τέλος, επειδή απλώς υπάρχουν   (επειδή υπάρχει απάντησε ο Χίλαρυ όταν ρωτήθηκε γιατί θέλει να ανέβει στο Έβερεστ) είναι εκεί και περιμένουν τον ορειβάτη ως  έπαθλο,   στο τέρμα μιας μακράς και εξαντλητικής πορείας .     Έτσι, η ταχύτατη και θορυβώδης ανάβαση με μηχανοκίνητα φαντάζει τουλάχιστον αντιφατική, με την έννοια ότι καταργείται   η κορυφή ως σιωπηλό όριο και γίνεται απλώς ένα οδικό πέρασμα. ( στη φωτό: Μηχανές στην κορυφή της Οίτης, στα 2.150 μέτρα. )