In Medias Res ΝΤΙΝΟΣ ΓΙΩΤΗΣ

 Ο Στέφανος Ζήσης -αγαπημένος θείος- έφυγε πλήρης ημερών, σε ηλικία 96 ετών. Πριν από λίγα χρόνια είχε παίξει τον κεντρικό ρόλο στο βραβευμένο ντοκιμαντέρ μου ΜΙΑ ΖΩΗ.  Στην πραγματικότητα είχε παίξει τον εαυτό του, αφού ο ίδιος δεν είχε καμιά σχέση με το σινεμά. Θυμάμαι που ερχόταν στα γυρίσματα με τη χαρά ενός μικρού παιδιού που του χαρίζουν παιγνίδι. Ίσως να ήταν έτσι για αυτόν: η ζωή σαν ένα παιγνίδι που κάποτε τελειώνει. Καλό ταξίδι με το καραβάκι.   Την ταινία μπορείτε να τη δείτε ΕΔΩ: ΜΙΑ ΖΩΗ

 Του Αη Λιος σε κάποια βουνοκορφή των Τζουμέρκων 

  Έγινε η παρουσίαση της νουβέλας Αθήνα 2.0   του Ντίνου Γιώτη  την Παρασκευή 12 Ιουνίου 2026, στον Τεχνοχώρο Φάμπρικα στον Κεραμεικό. Για το βιβλίο μίλησαν ο δημοσιογράφος Χρήστος Μέγας και ο βιβλιοκριτικός Σόλωνας Παπαγεωργίου. Αποσπάσματα από το βιβλίο διάβασε ο ηθοποιός Γιώργος Φασουλάς. Περισσότερα:   https://ekdoseis.vakxikon.gr/o-ntinos-giotis-paroysiase-ti-noyvela-athina-2-0-sti-fabrika/

 

  Η μεγάλη αναδρομική έκθεση του Νικόλα Κληρονόμου, στη Δημοτική Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων,  μας προσκαλεί να ανακαλύψουμε την πολυετή διαδρομή ενός δημιουργού που κινείται με μοναδική ευχέρεια ανάμεσα στη ζωγραφική και τη σκηνογραφία.   Με έντονα χρώματα και ιδιαίτερα υλικά, δημιουργεί συνθέσεις που μοιάζουν να βρίσκονται σε διαρκή κίνηση, προσφέροντας μια βαθιά ποιητική ματιά στον κόσμο που μας περιβάλλει.  Μια έκθεση που μιλά κατευθείαν στη μνήμη και το συναίσθημα, και μια σπάνια ευκαιρία να γνωρίσουμε το έργο ενός δημιουργού που καταφέρνει να δίνει μνημειακή διάσταση στο εφήμερο.  Μην την χάσετε! Ώρες λειτουργίας:  29 Απριλίου-14 Ιουνίου, Τρίτη - Σάββατο: 11:00 - 19:00 & Κυριακή: 10:00 - 16:00, Δευτέρα: κλειστά.

 Ο Ντίνος Γιώτης μιλά στο περιοδικό Vakxikon.gr για τη νέα του νουβέλα Αθήνα 2.0 που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Βακχικόν. Συνέντευξη στη Μαργαρίτα Καλιαμούτου -Πρόσφατα κυκλοφόρησε η νουβέλα σας "Αθήνα 2.0". Πώς επιλέξατε τον τίτλο αυτόν; Με ποια Αθήνα έρχεται σε αντίστιξη η Αθήνα που θα βρει ο αναγνώστης στις σελίδες σας; Ο τίτλος Αθήνα 2.0 προέκυψε ως ένα ειρωνικό σχόλιο στη σημερινή κατάσταση. Από τη μια η πολιτική με τον πομπώδη τίτλο Ελλάδα 2.0, Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας που υποτίθεται ότι οδηγεί την χώρα στη γη της Επαγγελίας. Από την άλλη η οδυνηρή πραγματικότητα για τους περισσότερους ανθρώπους. Με την ανέχεια, τη φτώχεια, τον αποκλεισμό αλλά και την εγκατάλειψη και τη μοναξιά των ανθρώπων. Είναι η κοινωνία που βρίσκεται κρυμμένη –αν και μπροστά τα μάτια μας– πίσω από την κουρτίνα μιας επίπλαστης ευμάρειας. -Ο κόσμος του βιβλίου είναι γνώριμος και ίσως παρεξηγημένος. Τι σας ώθησε να φέρετε στο φως και να εξερευνήσετε χαρακτήρες του περι...

Μέρες που είναι και παροτρυνόμενος από τη φράση του Ελύτη "μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη"   αντιγράφω από το διήγημα Λαμπριάτικος Ψάλτης του αγαπημένου συγγραφέα.  " Το επ’ εμοί, ενόσω ζω και αναπνέω και σωφρονώ, δεν θα παύσω πάντοτε, να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου, να περιγράφω μετ’ έρωτος την φύσιν και να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια ελληνικά ήθη".

Ένα σκληρό, ρεαλιστικό οδοιπορικό στην αθέατη πλευρά της πρωτεύουσας. Ο Daw, ένας νεαρός ντελιβεράς που γράφει ρίμες, παγιδεύεται στον φαύλο κύκλο της επιβίωσης και των παράνομων επιλογών. Μια καταγραφή της νεανικής μοναξιάς με τη γλώσσα του δρόμου. Η νουβέλα  Αθήνα 2.0  είναι το έβδομο βιβλίο μου ( κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν). Δείτε το με μουσική στο Instagram : dinosgiotis

  Ο Daw, ένας νεαρός που του αρέσει να γράφει ρίμες, έχει έναν στόχο: να βρει λεφτά και να μείνει κάπου μόνος του, μακριά από το τοξικό οικογενειακό του περιβάλλον. Ξεκινά δουλειά ως ντελιβεράς, αλλά τα πράγματα θα πάρουν μια παράξενη και επικίνδυνη τροπή, όταν θα αποφασίσει να ασχοληθεί με παράνομες δραστηριότητες. Ένα βιβλίο σύγχρονο, βγαλμένο απευθείας από την εποχή μας, που μιλά για τη νέα γενιά, για τα προβλήματά της, για τα αδιέξοδά της μέσα σε μια αφιλόξενη μεγαλούπολη. Για τις λάθος αποφάσεις, για τις προβληματικές οικογένειες, για τη μοναξιά, για τα όνειρα των νέων που συντρίβονται. Ο Ντίνος Γιώτης με φρέσκο λόγο, άμεσο ύφος και γλώσσα που πατά σε στίχους σύγχρονων τραγουδιών ρίχνει φως στον ψυχισμό μιας αποκλεισμένης νεολαίας, καταθέτοντας ένα έμμεσο κατηγορώ στη σημερινή κοινωνία των ολίγων. (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

  Το  bookpoint.gr είναι   η βιβλιογραφική βάση του  ΟΣΔΕΛ (Οργανισμός Συλλογικής Διαχείρισης Έργων του Λόγου), όπου  κανείς  μπορεί  να αναζητήσει τη ν εργογραφία όλων των δημιουργών.

'Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου το ντοκιμαντέρ "Μία ζωή" να συνεχίσει τ ο ταξίδι του , μετά τα Φεστιβάλ και τις αίθουσες , στο Διαδίκτυο. Στο ντοκιμαντέρ σπουδαίοι άνθρωποι, στο μεταίχμιο της ζωής τους, καταθέτουν το πολύτιμο απόσταγμα του βίου τους. Μαζί, ξετυλίγεται η ζωή ενός παιδιού, παράλληλα με τον πλου ενός μικρού ξύλινου καραβιού. Μία αντιστοιχία με την πορεία του ανθρώπου, από τη γέννηση μέχρι το θάνατο. Η ταινία πραγματεύεται την μοναδικότητα της ζωής μας εντός του πεπερασμένου χρόνου μας. Στο κομμάτι της μυθοπλασίας παρακολουθούμε την εξέλιξη της ζωής ενός παιδιού, παράλληλα με τον πλο ύ ενός μικρού ξύλινου καραβιού. Α πό τις πηγές ενός ποταμού έως τις εκβολές του, σε αντιστοίχιση με την πορεία του ανθρώπου  από τη γέννηση και τη νεότητα μέχρι τα γηρατειά και το θάνατο. Το καραβάκι, στην κατάβασή του, συναντά στροβιλισμούς, μ αιάνδρους , καταιγίδες, συμπληγάδες, καταρράκτες, απάνεμα νερά, μέχρι να εκβάλλει στην απέραντη θάλασσα. Ταυτόχρονα, ο αφηγητής, σε πρώτο π...

  «Τι σου αρέσει περισσότερο στη ζωή;» με ρώτησες μια φορά. (...) Η εύκολη απάντηση στην ερώτησή σου θα ήταν η ταυτολογία «στη ζωή μού αρέσει περισσότερο η ζωή», αλλά προτίμησα να βασανίσω τον εαυτό μου ψάχνοντας βαθιά μέσα μου τι πραγματικά μου αρέσει από τη ζωή. Όσο κι αν σκεφτόμουν όμως, δεν κατάφερνα να το συνοψίσω σε μια φράση, σε αυτό που θα μπορούσε κανείς να πει ότι η ζωή συμποσούται, ούτε καν να το περιγράψω με περισσότερες φράσεις. Μπορούσα όμως να παραθέσω με τρόπο παρατακτικό μια σειρά εικόνες που για μένα εμπεριείχαν το συναίσθημα της πληρότητας. Το νερό που αναβλύζει στη ρίζα ενός βράχου, το ρυάκι που κελαρύζει κάτω από την πυκνή βλάστηση, η ευωδιά από θυμάρι και θρούμπι που φέρνει το μελτέμι, το μεθυστικό άρωμα από τα άνθη της πορτοκαλιάς και της λεμονιάς, το λευκό ξωκλήσι στον μυχό του απάνεμου κολπίσκου, το κερί που καίει στο παλιοκαιρισμένο μανουάλι, το γεμάτο φεγγάρι, το ποτάμι που κατρακυλάει αφρίζοντας ανάμεσα στα βράχια, μια βουτιά στον αμμουδερό βυθό μιας...

    Από τους   26 ομιλητές στη Γενική Συνέλευση που έγινε στις 22/8 στα Θεοδώριανα Άρτας,   με θέμα τον οδικό άξονα Αθαμανίου -Θεοδωριάνων, λογοκρίθηκε μόνο η δική μου παρέμβαση από το τοπικό κανάλι    (ArtTv) που κάλυπτε την συγκέντρωση. Δεν   γνωρίζω το λόγο και εάν αυτός συνδέεται με την πρόταση που διατύπωσα:   το χωριό σύσσωμο, ως ένδειξη   καθολικής διαμαρτυρίας, να απέχει απο τις επόμενες εκλογές, εφόσον μέχρι τότε δεν θα έχει δρομολογηθεί   η κατασκευή του δρόμου. Επειδή, όπως εξήγησα, οι πολιτικοί τη (μόνη) γλώσσα που καταλαβαίνουν είναι αυτή της   (απώλειας) της ψήφου.  Διαφορετικά ο δρόμος δεν πρόκειται να γίνει ούτε σε τρία τέρμινα...

  "Ο ήλιος έχει ανέβει ψηλά κι εμείς είμαστε γυμνοί, από ώρα ξαπλωμένοι πάνω στην ξανθιά άμμο. Είχαμε ξεκινήσαμε να περπατάμε από νωρίς το πρωί, θέλοντας να διασχίσουμε εγκάρσια το νησί, και από τον αυχένα του βουνού διακρίναμε χαμηλά τη μικρή αμμουδιά να κείται στην άκρη του κόλπου κι ένα μικρό κτίσμα –εξώσπιτο ή ναΐσκος, δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε από εκεί που βρισκόμασταν τι ήταν– να ορθώνεται στην άκρη του ενός από τους δύο πετρώδεις κάβους που περιέκλειαν τον κόλπο. Αποφασίσαμε να αλλάξουμε πορεία και να κατέβουμε σε εκείνο το μέρος που σιωπηρά μας καλούσε. Πήραμε ένα μονοπάτι που μόλις διακρινόταν ανάμεσα στο πετρώδες έδαφος και πολύ γρήγορα βρεθήκαμε να περπατάμε σε ένα κακοτράχαλο τοπίο, ανάμεσα σε σχίνα, κουμαριές και αστοιβές που τα αγκάθια τους κέντριζαν τα γυμνά μας πόδια. Κάποια στιγμή έσκυψες, έκοψες ένα μικρό κίτρινο λουλουδάκι από μια πικραλίδα που φύτρωνε ανάμεσα σε ασπριδερές πέτρες και μου το χάρισες. Πήραμε μισγάγγεια πορεία κι έπειτα από περίπου μία ώρα χωθ...

 Ο Πετρολούκας Χαλκιάς έπαιζε κλαρίνο από τα δεκατρία του. Από προπάππου του όλη η οικογένεια ήταν μάστορες του κλαρίνου. Αυτός ευτύχησε να γίνει γνωστός και έξω από τα σύνορα. Το 2009, όταν ήταν εβδομήντα πέντε χρόνων, είχα την τύχη να τον συναντήσω για μια συνέντευξη, όπου μου εξιστόρησε κομμάτια της ζωής του.  " Στις αρχές του ΄60 με κάλεσαν στην Αμερική για να βγάλω ένα δίσκο με 12 τραγούδια. Όταν τα έβγαλα, με ζήτησαν τα μαγαζιά τα ελληνικά που ήταν στο Μανχάταν. Ήταν καμιά δεκαριά τέτοια και έπαιζαν τότε όλων των ειδών: αραβικά, αρμένικα, τούρκικα, αλβανικά.   Μαγνητοφωνούσα τα τραγούδια τους, τα άκουγα το βράδυ που ξάπλωνα και µετά τα παίρναγα στο κλαρίνο. ΄Εµαθα καµιά σαρανταριά τραγούδια σε µια βδοµάδα. Έφτασα να τα παίζω καλύτερα από αυτούς... Τότε ένας Έλληνας γιατρός, που του είπαν για µένα, µε φώναξε και µου λέει µην το ξανα- κάνεις αυτό, γιατί αν χαλάσει το µαγνητόφωνο την ώρα που τ΄ ακούς στον ύπνο σου, µπορεί να πάθει η καρδιά σου, επειδή όλος ο εαυτός σου...